 |
| Foto: Walter Stroef |
Ik heb alle bomen en bladeren en de herfstkleuren die mij bekoren.
De zotte regen die de aarde laat wenen, een zee van kristallen parels.
De morgenzon, kil en koud, danst met slierten van nevels,
terwijl een vroege merel, wat karig voedsel zoekt.
Schimmen van koeien,
weiden in de witte mist.
Een eenzame haas,
huppelt over het tot kunstwerk geploegde land.
De herfst schuift langzaam,
de grijze wolken weg.
Ze voorspellen niet veel goeds.
Een vlucht krijsende kauwen
scheurt schichtig onder het lage wolkendek.
Hun walmende beweging voert hen naar het bos.
Is het een vogel? De zwarte mantel siert hem wel.
Zijn taal, angstaanjagend en schril nodigt uit voor een tafereel
van magie en mysterie, van galgen en spoken...
De dikke herfstspin hangt bewegingloos en wacht op haar maal,
zij vangt het niet, maar haar sierlijk web,
een meesterwerk van grijze spinsels.
Hier, alleen nog de te vroeg vallende avond
en alle wolken wit, drijvend op het licht van de helle maan.
De stilte valt nu, ik heb alleen jouw gezicht...
-walter stroef-
Zo mooi terug Walter, om echt van te genieten....Marianne
BeantwoordenVerwijderenWat is er krachtiger dan de natuur rondom ons waar we dagelijks kunnen van genieten.Deze natuur ook nog eens te mogen beschrijven in al zijn facetten, is voor ons een voorrecht. Dank u Marianne, voor de positieve reactie.Groetjes, walter.
BeantwoordenVerwijderenhartstikke leuk super verwoord !!! Saartje
BeantwoordenVerwijderenVoor Saartje.
BeantwoordenVerwijderenDe natuur kan alleen bezongen worden door een lied van dansende woorden. Iedere dag opnieuw is een moment opname van fascinerende beelden, die ons het leven trachten aangenaam te maken.Indien je het wilt zien, zal het je brengen naar een 'zijn' vol kleur en liefde.Groetjes, Walter.