Walter Stroef Ieza Stroef Op het oude kerkhof zucht een boom droeve tranen op onsterfelijke graven. Alleen jouw gezicht blijft gegrift, samen met smart, soms een lach om wie je was... Het is niet alleen de pijn, maar het deinen van de hoop, en het verlangen, een onbeschrijflijk gevoel van verloren liefde. Ween niet om mij. Niet om de zomer, waar alles licht was en warmte... Aan de horizon, is er iets, de lange schaduw van de herfst. Alleen het smachten naar geborgenheid. Het wordt winter weer Een oude man waart door de stad. De oneindige kleuren van slierten ramen, die uitdagend en overweldigend, een klant verleidelijk aanstaren. Onbereikbaar, het vertelt hem niets. De overvloed van slogans ziet hij niet. Hij strompelt verder, op zoek, warmte en genegenheid vindt hij niet. 't Is herfst. Aan zijn koude hand, een stil geruis, zoals het riet in de wind, fluistert de adem van een kind...
Kunst in Woord en Beeld